بگذار در خاطراتم همانطوری که بودی بمانی

قامت ات استوار درست همانند سپیدار ها

قدم هات با صلابت

نگاهت تیز و مسیح گونه

و نفس هات تقدیسی از رهایی اسیران از بند

قهرمان خیالی من

در سرزمینی که کوه هاش پناهگاه کین ست

و زمستان انجماد قلب

با مسرت خدمت هموطنان گرامي و ارجمند رسانيده ميشود كه انشاالله فردا شب چهارشنبه مورخ 18 اگست 2010 م قرار است براي اولين بار از استديو جديد دنيا در شهر اسن ـ كشور جرمني برنامه شام عرفان از وراي شبكه

در پهن دشت زشت و سیاه، نور میدمد

آهو ز چنگ دام کسی، باز میرمد

بر گوش دزد مه تو نما رمز شب بیان

کی میشود به قبر سیه، روی مه نهان

باکی ندارد این چمن از دشنه تبر

هر بار باز سبز شدست با

تصویرِ قشنگ

چه تصویرِ قشنگی داره دلبر
درنگِ رنگ رنگی داره دلبر
نشانی کرده تالاقِ سرم را
به دستِ دیده سنگی داره دلبر

..............
سقوطِ عکسِ

صداهایِ بم وزیرت مراکشت
نگاهِ مثلِ شمشیرت مراکشت
شدم خیره به بالایِ هوایت
سقوطِ عکسِ بی پیرت مراکشت

........

گنج باد آورده

کجا پروایِ رنجی داره دلبر
شریکِ

مرابیخود به هرسو می دوانی
مکن باپایِ لنگم ناجوانی
بیا پیمانِ دل راتازه سازیم
بده دستِ خودت را مهربانی
..........
کاپیِ آهنگ

چه کاپی می کنی آهنگِ مارا
بخوان آواز پایِ لنگِ مارا
الا ای سنگِ راهِ مهربانی
مزن برسینه هرسوسنگِ مارا
...........
جذر ومدِّ
من ازخوب ومن از بد می گریزم
زجذر

د هرملت د بقا او پايښت لپاره د هغه ملت د فرهنګ او کلتور ساتنه اړېنه ده. هغه ملتونه چې خپل کلتور ته يې په درنه ندي کتلې او د خپل فرهنګ د ساتنې مسؤوليت

درینجاهرچه خواهی می توان گفت
سپیدی را سیاهی می توان گفت
به زیرِ چتر باران تباهی
هزاران حرفِ واهی می توان گفت
........
الهی
ازان ننگِ زمانی وزمینی
که بانام ونشانِ زن به کینی
زدی سیلی به رویِ زندگانی
الهی رویِ خوبی رانبینی
.........
مردم فریب
صدایت بامحبت جنگ دارد
دل ازصلحِ سیاهت

آن چشمه های فیض آسمان بگو چه شد
آن سِحر نفخ های رسولان بگو چه شد
ایمان چو نیست دارو درد های بی شمار
بگذارمکروقال،حاصل ایمان بگوچه شد
ز قرنها تلاوت که جاهلی نصیب ماست
حاصل و حٌی مُنزل قرآن بگو چه شد

سینایِ سفر

زلاکِ نامرادیها بَدَرشو
صدایِ سامری راپرده درشو
فروشد فَّرفرعونِ فلاکت
سرودِ سبزِ سینایِ سفرشو
........
سراز نو
به کوهِ همصدایی مستقرشو
حدیثِ سربلندیِ هنرشو
مبادادست وبالت راببندند
سراز نو زندگی رابال وپرشو
........
پایِ بوناکِ
رسیده پایِ بوناکِ عدویت
تفنگش رانشان کرده به سویت
پریده رنگم ازکابوسِ وحشت
زهرسوسنگ می باردبه رویت
.........
برده
خداوندا زن این

غرورِ قرنِ غارت را شعاریم
به هرچه غیرِ غیرت هی به کاریم
بود خوراکِ ما تاکی شرارت
چه خوش گر ریشۀِعشقی بکاریم
..........
دشتِ سینه
میانِ خانۀِ ما دو د تاکی
در و کلکینِ دل مسدود تاکی
زموجِ آهِ سیما وسپیده
به دشتِ سینه جاری رود تاکی
.........
سایۀِ سارا
تماشاکن شتابِ

یگانه چیزی که بقای هویت ملتها را تضمین میکند، نگهداری و حفاظت فرهنگ و زبان است. در طول تاریخ ما ملتهای زیادی را مشاهده میکنیم که اکنون از انها خبری نیست و جز برگهای

آتش شکن

مهیا بهرِ جنگِ تن به تن شو

عیهِ جهل وجورِ ماومن شو

به سوی سنگرِ سودایِ ساحر

شعورِ شعله ی آتش شکن شو

.........

بازیِ فینال


شتابِ شهپرِ بالم چه زیباست
پَرِش دراوجِ اقبالم چه زیباست
غرورِبازیِ زشتت چه دلگیر
گلِ نازیِ فینالم چه زیباست
................
توپِ فوتبال

مثالِ دورِ

نويسنده و محقق: پروفيسور ايمريت شفيق يونس
در يونيورسيتي شهر متز – فرانسه
تعداد صفحات 250
با عكس ها و تصاوير
قيمت 15 يورو

انجمن فرهنگ افغانستان افتخار دارد كه كتابي را تقديم به هموطنان عزيز كند كه از هر حيث قابل خواندن و

به زورِشورشِ اندیشه یارا

سرِ شب را ببر ازریشه یارا

بَکُن خونِ سیاهی را زهرسو

به هر رنگی میانِ شیشه یارا

...........

پا به گل

بگو اندیشمندِ پا به گل را

بگیر ازرویِ همت دستِ بل را

گذرکن ازسرِ لایِ تعصب

گشابررویِ یاران شهرِ دل را

.........



قوم وخویش

زتار وپودِ

جَرِی وجَوَک

جنونِ جهلِ مجهولِ جفنگیم
به پایِ هرچه لنگی نیشِ سنگیم
بلایِ جانِِ میلادِ تفکر
جَرِی وجَوَکِ جنگِ تفنگیم

بویِ جهلِ


زدستِ بویِ جهلِ خودبه جانم
دماغم را بلایِ

سازِ همسایه

الا یا شوخِ طنّازِ هوسباز
مشوباسازِ همسایه همآ واز
سرودِ سردِ سرما را مده سر
دلِ آوارۀِ ما را مینداز
.................

سرقفلی

میانِ هرچه دلبر نازِ نازی
گرفتی شهرِ دلهارا به بازی
من و سرقفلی مُهرِ لبانت
بده امری که صاحب امتیازی
.........
جادۀِ عشق
من و تو طالبِ رازی نگشتیم
به

روزگاری تیره گردد روزی تابان غم مخور
خانه ظلمت سرا گردد چراغان غم مخور
چشمه شور مصیبت ها ز طغیان بس کند
بشگفد در غنچه لب خنده ارزان غم مخور
گرچه داغ شیشه دل هست تا دل زنده هست
صیقل عادت میدهد دل را به

سیلی

بزن گردن امیدم رابه تکرار
بکن سیلی به رویِ عاشقان وار
برایِ رفعِ تشویشِ جنایت
صداقت رازراهِ خویش بردار
.................
فرمانِ آزادی
فشارم دستِ هربیگانه خورا
شوم قربان صداهایِ دورو را
دهم فرمانِ همیاری به تکرار
سرانِ فتنه پروردِ عدورا
...........
دستورِ وفا
به دستورِ وفا انصاف کردم
به هرکه

کودک (شوخ) به هر سو که دوید،
هیچ همبازی نیافت.
کودکان دگر از وی ،همگی دور شدند،
چونکه او،
طفل (خیابانی) بود.

پدر جانبازش
بهر آزادیی میهن جان داد،
یادش نیست.
آتـش راکـت و خـمپاره وبـم
خواهر و مادر او را کشتند،
هم یادش نیست.

او (خیابانی) شد.

هیچگه، دسـت مـروت به

بازیگران

درینجا کس بهارِ تَر نیاورد
امیدی دَر بَرِ باوَر نیاورد
الا بازیگرانِ دورِ آتش
سَرازسُرِّشما کس دَرنیاوَرد
.........
مویِ درد
ازین محفل نخیزد بویِ دردی
نمی بینی دراوهمسویِ دردی
میانِ گیسویانِ این همه یار
شودپیداخدارا مویِ دردی
..........
شادیِ سرشار
درین محفل که این دلبرگرفته
بزن ساغرکه مستی سرگرفته
تو و شادیِ سرشارِ

گردتباشیر

دلت را بسته کردی بادل شیر
زدی بادانشت بر فرق شمشیر
درین میدان سوای شیرمادر
ننوشیدی مگر گرد تباشیر
.........................
جرجرِ رگبار
هوس در کوچه وبازارجاریست
به جانِ ضَجَّه هایِ زارجاریست
به سویِ صبحِ سرشارِ محبت
جنو نِ جرجرِ رگبارجاریست
.............
قعرِغارت
ستون قعرِ غارت شو دلِ

به نام خداوند جان وخرد

خدمت دست اندكاران وب سايت آزمون ملي سلام عرض ميكنم و قبل از هر مطلبي به واسطه راه اندازي چنين سايت مقبولي به شما تبريك ميگويم .
اينجانب محمد ابراهيم راستگو ساكن يكي از شهرهاي استان

تفنگ هوش
کسی با عشق دلگرمی نداره
دلی با دل سر نرمی نداره
چسان با لشکر غم واستیزم
تفنگ هوش من مرمی نداره
…............................
گرگ ومیش
هوایِ خویش داره دلبرِ من
سفر

نگارا من پشیمانم پشیمان
پشیمان از شکست عهد و پیمان

مرا نا آشنا، نا آشنا کرد
مرا بیگانه مکر بی حیا کرد

وفا کردی و کردم بیوفایی
رها کردم ترا با بی خیالی

صدا کردی مرا نشنیده رفتم
نگاه عاشق ات نادیده رفتم

تو میدیدی رقیب آمد کنارم
گرفت

به پا خیـــزید ای ملت خروشـــان موج طوفـــانی
بشورید و بشوئید این غبــــار فتـــنه اندازی
صفــــا در سر همـــه باهم دلی از کینه ها خالی
به پشت پا زنیــــد اندیشــــۀ کابوس ظلمــانی
امید رفته باز آرید و فردای وطن ســـازید
علاج درد خود پایید و

خودروِ بیگانه

به پنداری که مردانِ رشیدیم
اتوبانِ جدایی را کشیدیم
سوار خودروِ بیگانه گشتیم
بلاها را به جانِ خودخریدیم

..........

ناسپاسی

اگر یکباره هاسی گشته دلبر
اسیرِ ناسپاسی گشته دلبر
جهان را کرده

فصل فصلِ بهار انسانی است
در و دیوار دیده بارانی است
قامت قطره قطرۀِ آهم
همقدِ آسمانِ

بالینِ دل

دوباره دردِ وجدا ن پاگرفته
صدایی در سکوتم جا گرفته
نشسته رویِ بالینِ دلِ

شعرِامروزِافغانستان

پهنایِ صفا
به اقیانوسِ مردُم شَو شَناوَر
بکش زانسوی پهنایِ صفاسر
به کوریِ دو چشمِ ناتوانی
بزن چون روشنی خودرابه هردر
........
نیاگارای دلها
بشوران آتشِ شوروشری را
بر افروزان شرارِ محشری را
بپا کن در نیاگارای دلها
ز اوجِ آشنایی شرشری را
.................
اقیانوس
چسان ازقطره ها مأیوس گردی
نمیخواهی که اقیانوس گردی

آیینۀِ باور

دلی فکرِ صفا گستر ندارد
به بر آیینۀِ باور ندارد
برادر تشنۀِ خونِ برادر
سیاست خواهر و مادر ندارد
...........

به هرچه بازی و..
همی بازی ازین بدرنگ بازی
مکن اینگونه گیچ ومنگ بازی
دل و دینِ تو را درمیدهد در
به هرچه بازی وباجنگ بازی
..................
در ماند

بگُذار حِق حِقه را ، بگذار بَستره را
باز کن پنجره را داد کن ولوله را
تب غم برد همه ای تاقت دل
سیل برداشت همه لانهء این افغنه را
....

دادکن ولوله را باز کن پنجره را
یاد کن نصف

Friday, 05 February 2010


جاى مسرت است که امروزاشعاردلپذيرى شاعرجوان وتازه نفس دردنياى کهن سال شعروادب کشورآنقدرساده وبى آلايش روى صفحه زيورآراسته گرديده است که هرخواننده اى آگاه وصاحبدل راصميمانه به مهمانى انديشه

جهان بیدار و چالاکست و مادر خواب خرگوشیم

همـه در فکــر فــرداینــد و مـا زنــدانـی دوشیــم

فضـا در بین غــولان جهــــانی می شود قسمـت

مـن و تـو بر زمین خویشتن هـم خـانه بردوشیـم

عقـاب آهنــیـن پر مــی زنــد در آسمــان عـقــل

ولـی ما تاکـنون در

آهنگِ مردم

پیاپی زنگِ مردم را بزن یار
به سینه سنگِ مردم را بزن یار
به هرسازی که میخواهی به رقصی
فقط آهنگِ مردم را بزن یار
...............
بویِ دال
خبر از نانِ صلحِ ریشخند است
صف اندرصف مصافِ چون وچند است
شنیدم از زبانِ سفرۀِ جنگ
که بویِ

چشم سحر امروز اگر سرخ وخمارست
عـیبش نکنی ، مست می ناب بهارست
بر چشـم ِ بلا دیدهء ما هــم نظـری کــن
این ، منتـظر دیـدن ِ چشمـان نگـارست

* * *
پاییز ِدوم

آمد بهـار وسبـزه وگـل ، ابر و آذرخـش
شادم که

خوشۀِ نا خوشی
.........
سهمی که به میهنم رسیده
دانی چه قدر ازو بعیده
درهر قدمی به پایِ مرزش
خارِِ خطر خسان خلیده
بمبی به هوایِ انفجاری
از دوربه سویِ او

نوبـهارآمد عزیزان جـلوه درصـحراکنیم
موسم فصل گلابست میلۀ ای بـر پـا کنیم
کیف دارد گــردش کوه ودمن با دوستـان
در بساط پـاک سبزه مسـکن و مأوا کـنیم
از هوای صاف وادی بوی فردوس برین
تازه گی را از طبیعت درد ماغ افشا کنیم
مـیوزد بـاد بـهار

سوالی کرده از یاران دیارم
بهاران کی شگفته درکنارم؟؟!
به جای ابر بی باران بگریید
رود حرفی اگر از آبشارم
قسم

از ما به ا بر و باد و بهاران سلام باد
بر قوم و بر قبيله‌ي باران سلام باد
بر شبنم و شكوفه و بر شاهد نشاط
بر سر دبير خيل هزاران سلام باد
نو روز را بهينه سخنگوي نو

پیوسته خسته خسته سیه روز همچنان
ترسم شوم همیشه بدآموز همچنان
رگهای هوشِ من همه فریاد می کشند
ازهرمِ لحظه های جگرسوزهمچنان
با سرگذشتِ ناله ای من آشنا مشو
بگذر ازین فسانه ای مرموزهمچنان
ازخشت و خاِک

شعرامروزافغانستان


صادرات همسایه

...............

طومارِترور

به دوشِ شعله ها بارُم خدایا
شکارِ مشقِ رگبارم خدایا
به هرجاطرحِ طومارِتروری است
طرازِ تتر اخبارُم

تابوشکن

----------

چراغِ رهنما
زدی بیجا چراغِ رهنما را
زکف دادی اتوبانِ حیارا
نگر ازگوشۀِ آینۀِ هوش
کنون افسانۀِ کجراهه هارا

............

عالیجنابان
من وتو هردومان عالیجنابیم
جنابِ دارِ قدرت را طنابیم
بهارِ گلشنِ نابِ وفا را
تبردارانِ فصلِ اضطرابیم

........

لباسِ شب

که می گوید سحرنزدیک گشته
لباسِ شب دوباره شیک گشته
چنان بادی فتاده برسرِ

گلوگاهِ فضا

........

خطرپشتِ خطر

من وتو تا سفر درپیش داریم
خطر پشتِ خطر درپیش داریم
کمر را خم مکن کاندر خمِ راه
بسی کوه و کمر در پیش داریم

..........

فصلِ باور

زهرسو راهِ فردا گشته بسته
سرِ هرگردنه دزدی نشسته
مسافر میرود بادستِ خالی
بسو ی فصلِ باور دل شکسته

.................

اسبِ

این غزل را چندروز پیشــتر زیر نام " خط ِ آخر" نوشتم و به رسم عادت
به وسیلهء ایمیل به دوستان همدل فرستادم . یکی ازین دوستان فرهیخته
خانم زینت نور که خود از شاعران برجسته و بسیار نوآفرین در شعر و
ادب

من کتا بِ بسته و پوشیده و پنها نی ام
من اسیر پنجه های وحشی شیطا نی ام

من کیم؟ افتیده چون اشکی زچشمان یتیم
چون متاع دوره گردان،برده

جرگه ساز

............

ملا برادر

اگر واری برایم شد برابر
دوباره عقده هایم را کنم سر
به پهلوی نگاهم می نشانم
تورا ای حضرتِ ملا برادر

................

گوشِ جهان

صدایی برنخیزد از نهادی
کجا گوشِ جهان ودادِ دادی
شده آزادی و دیموکراسی
درین میهن دروغی را نمادی

............

یادفراموشی

به زن آتش به دل آباد

متن سخنانی را که در برنامه شام عرفان در ایالت ویرجینیا ایالات متحده، که موضوع ان به شخصیت والای مولانا جلال الدین بلخی اختصاص داده شده بود، ایراد نمودم در متن ذیل تقدیمتان میدارم، امیدوارم که دوستداران مولانا پیام مولانا

مدینه منوره ـ عربستان سعودی

22/5/1430هـ

برادر اندیشمند ووالاگهرم محترم ویس جان ناصری السلام علیکم ورحمت الله وبرکاته !
احترامات قلبی وتمنیات نیک وموفقیت خواهانهء خواهرتان را بپذیرید از برنامه های شما در صورت یاری وقت

وعدۀِ هیچ

برایِ این همه تن سر نبینم
به سربازِ صفا سنگر نبینم
شده شهری کبابِ وعدۀِ هیچ
جگر در سینه ی باور نبینم
...........

پیچ ومهره

بپا تاجرگه ی جوری بسازیم
سرازنومجمعِ شَوری بسازیم
برای

جورِ جنتری
........
گفتی چرابه کوچه ی ما شوق وشورنیست؟
در بامِ خانه ی خبری از غرورنیست!!
گفتی هوای هلهله ها را چه کرده ایم؟
گفتی بساطِ سیل وصفا ازچه جورنیست؟
گفتی چگونه خاطرِه های نشاط را
اینجا مجالِ جلوه ی موجِ ظهور نیست؟
گفتی که ازمسیر